De Soevereine Militaire Hospitaalorde van Sint-Jan van Jeruzalem, van Rhodos en van Malta, beter bekend als de Orde van Malta, is een van de oudste nog actieve katholieke lekenordes ter wereld. De geschiedenis van de orde begon in de elfde eeuw in Jeruzalem, waar zij werd opgericht om pelgrims en zieken van medische zorg te voorzien. Vandaag de dag is de Orde van Malta uitgegroeid tot een wereldwijde humanitaire organisatie die zich onvermoeibaar inzet voor medische, sociale en noodhulp. Wat de orde bijzonder maakt, is haar status als soeverein subject van internationaal recht. Ze onderhoudt diplomatieke betrekkingen met talloze landen en heeft een waarnemersstatus bij de Verenigde Naties, hoewel zij geen eigen grondgebied bezit buiten haar hoofdkwartier in Rome.

In Portugal heeft de Orde van Malta een rijke geschiedenis die nauw verweven is met de vorming van de Portugese natie. Al in de twaalfde eeuw, kort na de stichting van het land, vestigden de hospitaalridders zich op Portugees grondgebied. Ze speelden aanvankelijk een cruciale rol in de verdediging en consolidatie van het jonge koninkrijk en kregen later veel invloed, onder meer via de machtige priorij van Crato. Door de eeuwen heen is de militaire rol van de Portugese ridders echter volledig naar de achtergrond verdwenen en heeft de absolute nadruk zich verplaatst naar het oorspronkelijke hospitaalwerk.

De hedendaagse Portugese afdeling, officieel de Portugese Associatie van de Orde van Malta, richt zich exclusief op naastenliefde en zorg. Talloze leden en vrijwilligers verspreid over het hele land zetten zich dagelijks in om de meest kwetsbaren in de samenleving te ondersteunen. Hun werkzaamheden bestaan uit het bieden van medische en materiële bijstand aan ouderen, daklozen en gezinnen die in armoede leven. Daarnaast organiseert de Portugese afdeling jaarlijks belangrijke bedevaarten voor zieken, waaronder reizen naar Fátima en Lourdes. Hiermee bewijst de Portugese afdeling dat zij de duizendjarige missie van de orde, het dienen van de lijdende medemens, tot op de dag van vandaag levend houdt.